Pławy nie stoją na wodzie po to, żeby wyznaczać slalom. Każda przekazuje konkretną informację: którędy prowadzi tor, po której stronie leży niebezpieczeństwo albo gdzie zaczyna się wydzielony obszar. Kiedy nauczysz się czytać jednocześnie kolor, kształt i znak szczytowy, oznakowanie przestaje być zbiorem przypadkowych boi.
Czerwone i zielone znaki boczne
W regionie IALA A, wracając od morza do portu, czerwone znaki zostawiamy po lewej burcie, a zielone po prawej. Sformułowanie „kierunek oznakowania” jest ważniejsze niż popularne hasła pamięciowe — na rzece lub rozgałęzieniu trzeba najpierw ustalić kierunek toru na mapie.
Czerwony znak ma zwykle kształt walca, zielony stożka. Nocą rozpoznajemy je także po barwie świateł. Jeśli kolory są słabo widoczne, kształt oraz znak szczytowy nadal pomagają.
Kardynał mówi, gdzie jest bezpieczna woda
Znak kardynalny nazwany jest od strony świata, po której należy go minąć. Północny oznacza bezpieczną wodę na północ od znaku, południowy — na południe. Układ czarnych i żółtych pasów oraz dwóch stożków pozwala rozpoznać kierunek także z daleka. Nocą kluczowy jest rytm białego światła.
Pozostałe znaki, które spotkasz często
- odosobnione niebezpieczeństwo stoi na przeszkodzie mającej wokół żeglowną wodę,
- bezpieczna woda wskazuje żeglowną wodę dookoła i bywa znakiem osi toru,
- znak specjalny oznacza określony obszar lub funkcję opisaną na mapie,
- nowe niebezpieczeństwo może być oznakowane w sposób szczególnie dobrze widoczny.
Nie zgaduj znaczenia żółtej pławy wyłącznie po kolorze. Sprawdź mapę i lokalne komunikaty. Może oznaczać akwen sportowy, instalację, kabel albo inną granicę.
Jak się uczyć, żeby pamiętać na wodzie?
Podczas każdego rejsu wybierz kilka znaków i nazwij je na głos. Porównaj pozycję rzeczywistej pławy z mapą, sprawdź jej światło i odpowiedz, gdzie znajduje się bezpieczna woda. Po kilku wyjściach reguły zaczynają działać automatycznie.
GS
GS
GS